Ziekte van Peyronie

Behandeling.

Wanneer een patiënt tot die patiëntengroep behoort die een verkromming van de penis hebben, geassocieerd met de onmogelijkheid tot het bekomen van een erectie, of wanneer er bij hem een grote plaque of verharding voorkomt, zal de verwijdering hiervan dikwijls gepaard gaan met de plaatsing van een prothese tijdens de operatie die de naam (straightening of rechtstand procedure) draagt.

Andere dan chirurgische behandelingen, of andere vormen van geneeswijze hebben een beperkt succes.
Onder andere vormen verstaan we: radiatietherapie, toedienen van orale medicatie bv. 'Para Amino Benzoic Acid' (PABA), het toedienen van vitamine E en Colchicine (een medicament dat wordt gebruikt bij jichtaanvallen). Men zal eerder overgaan tot deze orale toedieningen bij het voorkomen van lichte aandoeningen van de ziekte van Peyronie, of bij patiënten die geen chirurgische gegadigden zijn gebaseerd op hun medisch verleden (bv. mensen met hartaandoeningen) of zij die al na eerdere chirurgische ingrepen of correcties tot ongewenste verdere verkortingen van de penislengte kwamen.

Operatieve rechtstand van de penis kan deskundig op drie manieren worden uitgevoerd. De primaire stappen in al deze procedures gaan gepaard met een cirkelvormige incisie (insnijding) juist tussen de basis en de eikel van de penis. Vervolgens gaat men een zoutachtige (zout-water) oplossing injecteren in de penis om een kunstmatige erectie uit te lokken. (figuur-1)

Men gaat dan aan het oppervlak waar de verkromming van de penis het grootst is één van de volgende behandelingen toepassen:

  1. De plaque of verharding wordt verwijderd en er wordt een stukje huid of transplantaat aangebracht. Het materiaal (Dacron) kan hiervoor ook gebruikt worden. (figuur-2)
  2. Volgens een tweede methode gaat men met een scalpel enkel een incisie of insnijding maken in de plaque, zodat de patiënt van de spanning t.g.v de kromstand verlost wordt. (figuur-3)
  3. Tenslotte kunnen er ook rijen met hechtingen worden aangebracht aan de tegenovergestelde zijde van de plaque, aan het punt waar de verkromming maximaal is. (figuur-4)

Deze hechtingen worden samen aangetrokken, zodat ze de penis werkelijk in een rechte positie brengen. Bij deze laatste behandeling ontstaat er wel een penisverkorting. Een penisimplantering wordt gelijktijdig aangebracht tijdens deze correctie wanneer volgende aandoeningen voorkomen: de aanwezigheid van een extreem grote plaque of verharding, welke zal resulteren in bloedlekken tijdens een erectie of de onmogelijkheid om te komen tot een erectie geassocieerd met de ziekte van Peyronie, opgemerkt bij de patiënt of aangetoond via 'Duplex Ultrasonography', voorafgaand aan een chirurgische ingreep.

Het doel van de chirurgische ingreep is het recht brengen van de penis. Het verminderen van pijn en het herstellen van de seksuele functies. Het is belangrijk om te weten dat hoe goed mogelijk men ook zijn best doet om dit doel te bereiken, er steeds een verkorting van de penis zal ontstaan. Dit "verkortings effect" moet in acht genomen worden en is doorslaggevend bij een behandeling, die zo geschikt mogelijk moet zijn voor de patiënt.


Op zaterdag 25 maart 2000 werd er een informatieve sessie gehouden over de ziekte van Peyronie. Deze vond plaats in het "AZ Sint-Maarten te Mechelen". Spreker Dr. "Johan Govaerts", uroloog verbonden aan het voornoemde ziekenhuis heeft het ons mogelijk gemaakt om deze website verder te ontwikkelen. We danken hem vriendelijk voor zijn informatief en didactisch materiaal dat hiertoe heeft bijgedragen.

Hieronder vindt u een samenvatting van de sessie.

Definitie

François de la Peyronie

De ziekte van Peyronie, beschreven door baron François de la Peyronie ( +1743), wordt gekenmerkt door hard bindweefselvorming in de "tunica albuginea" van de zwellichamen van de penis, meestal dorsaal gelokaliseerd met uitbreiding naar het tussenschot tussen de 2 "corpora cavernosa".

François de la Peyronie was een Frans chirurg die werkte tijdens het bewind van Lodewijk de 14e en 15e. Hij werd geboren in 1678 in Montpellier als zoon van een barbier - chirurgijn. Dankzij hem werden chirurgen ook medici en mochten barbiers geen chirurgie meer uitoefenen. Hij heeft slechts terloops iets over de ziekte, die naar hem genoemd is, gepubliceerd. Reeds voor Peyronie waren er beschrijvingen van deze ziekte, o.a bij "Vesalius".

Anatomie

Om te begrijpen wat de ziekte van Peyronie is, moeten we de anatomie kennen van de zwellichamen. Er zijn drie zwellichamen in de penis: de twee "corpora cavernosa" die aan de bovenkant (dorsaal) gelegen zijn en die zorgen voor de stijfheid van de penis bij erectie. Er is een linker en een rechter "corpus cavernosum" die met elkaar in verbinding staan via kleine bloedvaten. Onderaan de penis loopt een derde zwellichaam dat niet zo stijf wordt en waarin de "urethra of de plasbuis" loopt.

De "corpora cavernosa" zijn sponsachtige structuren die met bloed gevuld zijn. Zij hebben een stijf omhulsel: "de tunica albuginea". Bij een erectie komt er veel meer bloed in de penis. Dankzij de stijve "tunica albuginae" krijgt de penis zijn stevigheid.

Er is een linker en een rechter corpus cavernosum die met elkaar in verbinding staan via kleine bloedvaten

Fibrous plaque /  Peyronie plaque in de "corpora cavernosa" aan dorsale zijde

Epidemiologie

  • Circa 1% van de blanke mannen vertoont de ziekte van Peyronie. Zij komt zelden voor bij zwarten en is zeer zeldzaam bij Aziaten.
  • 17 tot 30% van de patiënten met de ziekte van Peyronie heeft ook de ziekte van Dupuytren.
  • 3% van de Dupuytren patiënten heeft ook de ziekte van Peyronie.
  • De ziekte komt het frequentst voor tussen het 40e en het 70e levensjaar.

Oorzaak

De oorzaak van de ziekte van Peyronie is grotendeels onbekend. Het is geen ontsteking of autoimmuunaandoening, zoals reuma. Er zijn aanwijzingen voor (micro) traumata bij vatbare personen: buiging van de penis in erectie leidt tot kleine scheurtjes in de "tunicaalbuginea" waarna excessieve bindweefselvorming optreedt. Soms is er een duidelijk trauma, zelfs penisfractuur. Epidemiologisch onderzoek heeft aangetoond dat de Peyroniepatiënt frequenter seksueel actief is dan controle personen en dat zij vaker de "vrouw boven positie" gebruiken. Er is waarschijnlijk een erfelijk bepaalde voorbeschikkende factor nodig.

Klinische presentatie

De patiënt heeft meestal zelf verhardingen in de penis gevoeld. Er is pijn en/of kromstand bij erectie. Vaak bestaat er erectiële dysfunctie: verminderde kwaliteit van de erectie, vooral distaal van de plaque.

Diagnose

Klinisch onderzoek is voldoende voor de diagnose: palpatie van de plaque. Eventueel kan aan de patiënt gevraagd worden een polaroid foto te maken. Technische onderzoeken (echografie, RX, cavernosografie) zijn zelden nodig voor de diagnose.

Ziekteverloop

Gedurende het eerste jaar van de ziekte kan deze verergeren, stabiel blijven of verbeteren. Spontane ziekteverbetering wordt vooral gezien bij jongere mannen waarbij waarschijnlijk trauma de oorzaak is. Na 1 jaar is het onwaarschijnlijk dat de curvatuur zonder ingreep verbetert.

Fibrous plaque /  Peyronie plaque in de "corpora cavernosa" aan dorsale zijde
voorbeeld foto

Behandeling

De behandeling kan gebeuren met medicijnen, injectie in de zwellichamen of door een chirurgische ingreep. Geen enkele medicamenteuze behandeling heeft een bewezen effect. Het meest gebruikte product in het verleden is Vit E (Ephynal) 2x400mg. De resultaten zijn hoogstens zeer matig.

Para-amino benzoëzuur (Potaba, in België niet in de handel) heeft eveneens geen bewezen effect. Het is bovendien duur en heeft veel nevenwerkingen. Een hoge dosis is vereist.

Colchicine is een oud medicament, bekend om de behandeling van de acute jichtaanval. De eerste ervaringen zijn vrij gunstig. Colchicine vermindert collageensynthese en verhoogt collagenase activiteit. De dosis bedraagt 1 à 2 mg/dag en de duur van de behandeling 3 tot 6 maand. Er treedt vermindering of verdwijnen van de plaque op bij 50% van de behandelde patiënten. Uit een studie bleek dat de pijn bij erectie in 7 op 9 gevallen verminderde. Er was een vermindering van de curvatuur in 7 van de 19 gevallen. Colchicine heeft geen effect op de ziekte Dupuytren. Colchicine heeft vrij veel nevenwerkingen, namelijk diarree, buikpijn, braken, agranulocytose en aplastische anemie en leverstoornissen. In de bovengenoemde studie haakten 17% van de patiënten af omwille van nevenwerkingen.

Injectietherapie

Rechtstreekse injectie van medicatie in de zwellichamen werd ook uitgeprobeerd, eveneens met matig succes. "Corticoïden, Verapamil, Collagenase en Parathormoon zijn de belangrijkste producten." Van deze producten geeft Verapamil, een calcium anatgonist die gebruikt wordt in de cardiologie, de beste resultaten.

Andere therapieën

In het verleden werd ook bestraling uitgeprobeerd, overigens met slechte resultaten. Deze behandeling wordt niet meer toegepast. Iontoforese met medicamenten heeft ook geen succes opgeleverd.

Een nieuw veel belovende behandeling is "extracorporele shockwave lithotrypsie".

Deze behandelingsmethode werd uitgevonden om nierstenen te verbrijzelen. Later werd zij ook gebruikt voor de behandeling van peri-arthritis scapulohumeralis en tenniselleboog. De behandeling gebeurt onder locale verdoving. Mechanische schokgolven worden gefocusseerd op de plaque. Er treedt vooral verbetering van de pijnklachten bij erectie op. De kromstand van de penis wordt weinig beïnvloed.

Mechanische schokgolven worden gefocussed op de plaque

extracorporele shockwave lithotrypsie - toestel

Chirurgische behandeling

Chirurgische behandeling wordt best pas uitgevoerd na stabilisatie van de ziekte. Herstel van de normale anatomie is niet mogelijk! Er wordt gestreefd naar een correctie van de kromstand van de penis. Dit kan gebeuren zonder excisie van de plaque ( Nesbit) wanneer er nog een goede spontane erectie is. Er treedt dan wel een zekere verkorting van de penis op. Deze techniek is zeer eenvoudig en veilig.

Een meer ingewikkelde operatie bestaat uit excisie (uitsnijden) van de plaque waarna het defect dient gesloten te worden met een greffe ( huid, bloedvat, tunica vaginalis, fascia temporalis). Bij deze techniek wordt in de "corpora cavernosa" gesneden en is er meer gevaar voor achteruitgang van de kwaliteit van de erectie en/of beschadiging van de bezenuwing van de penis. Men kan ook alleen de plaque insnijden zonder te exciseren en met een greffe bedekken.

Tenslotte kan bij patiënten met een slechte erectie, incisie van de plaque gebeuren, samen met het inbrengen van een penisprothese. Deze ingreep corrigeert dus zowel de kromstand als de erectiële dysfunctie. Nadelen zijn de kostprijs, het onnatuurlijke en ook de kans (evenwel vrij gering) op chirurgische verwikkelingen zoals infectie of slecht functioneren van de prothese. Er zijn buigbare en opblaasbare protheses. De penisprothese wordt gedeeltelijk terugbetaald na gunstig advies van het college van medisch directeuren van het RIZIV. De kostprijs van een opblaasbare prothese bedraagt 170.000 à 200.000 Belgische frank (€ 4214 à € 4958).

De plaque kan ook verwijderd worden en een greffe aangebracht

Penisprothese

Dank aan:
Dr. Johan Govaerts
Uroloog - AZ Sint-Maarten
Leopoldstraat, 2 - 2800 Mechelen
tel: 015/409.589 / fax: 015/432.351


Deze website is louter informatief en bestemd voor onze leden en medisch geïnteresseerden. Zij mag niet gebruikt worden, vermenigvuldigd worden of opgeslagen in enige vorm of op enige wijze ! Het rechtstreeks overnemen van artikels en die op het internet plaatsen, ook wel "Phishing" genoemd, is ten strengste verboden! Bedankt voor uw begrip en respect.

Vereniging voor de ziekte van Dupuytren, Peyronie & Ledderhose
© 2012-2016
webdesign: highgate´57